مجله علمی اکوبیولوژی تالاب
دوره 16، شماره 3 - ( پاییز 1403 )
جلد 16 شماره 3 صفحات 15-1 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
soltani F, elmizadeh H. Spatiotemporal Analysis of Subsidence in Miangaran Wetland Using Radar Interferometry (InSAR) Techniques and Assessment of Ecological-Geomorphological Impacts. Wetland Ecobiology 2024; 16 (3) : 1
URL: http://jweb.ahvaz.iau.ir/article-1-1068-fa.html
URL: http://jweb.ahvaz.iau.ir/article-1-1068-fa.html
سلطانی فرشاد، علمیزاده هیوا. تحلیل فضایی-زمانی فرونشست در تالاب میانگران با استفاده از تکنیکهای تداخلسنجی راداری (InSAR) و تحلیل پیامدهای اکولوژیک-ژئومورفیک. اکوبیولوژی تالاب. 1403; 16 (3) :1-15
دانشگاه علوم و فنون دریایی خرمشهر
چکیده: (1214 مشاهده)
تالاب میانگران بهعنوان یکی از اکوسیستمهای ارزشمند تالابی غرب ایران، در سالهای اخیر با پدیده فرونشست زمین مواجه شده است. این مطالعه به تحلیل فضایی-زمانی پدیده فرونشست در تالاب میانگران با استفاده از تکنیک تداخلسنجی راداری (SBAS-InSAR) و بررسی پیامدهای اکولوژیک-ژئومورفیک آن میپردازد. دادههای مورد استفاده شامل تصاویر ماهوارهای Sentinel-1 در بازه زمانی ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۴ و مطالعات میدانی است. نتایج نشان میدهد که نرخ فرونشست در منطقه بین ۳ تا ۱۸ میلیمتر در سال (با میانگین ۱۲±۳ میلیمتر) متغیر است و بیشترین میزان آن در بخشهای مرکزی تالاب مشاهده شده است. تحلیلهای آماری رابطه معناداری بین فرونشست و عوامل محیطی مانند فاصله از گسلها (ضریب تعیین ۰.۳۷۶)، شیب زمین، و لیتولوژی نشان میدهد. بهطور خاص، نزدیکی به گسل اصلی و قرارگیری در واحدهای رسوبی کواترنر و ماسهسنگهای گچی، بیشترین تأثیر را بر تشدید فرونشست دارند. همچنین، مناطق با شیب کمتر از ۲ درصد و ارتفاع زیر ۱۰۰۰ متر، نرخ فرونشست بالاتری را تجربه کردهاند. در مقابل، پوشش گیاهی تأثیر محدودی بر کاهش نرخ فرونشست داشته است. پیامدهای اکولوژیک این پدیده شامل اختلال در سیستم زهکشی طبیعی تالاب، تهدید تنوع زیستی، و کاهش ظرفیت ذخیره آب است. این مطالعه با تلفیق روشهای سنجش از دور و تحلیلهای GIS، چارچوبی علمی برای پایش و مدیریت فرونشست در تالابها ارائه میدهد. پیشنهاد میشود با اجرای سیستمهای پایش ترکیبی (InSAR و پیزومتری)، محدودیت برداشت آب در مناطق بحرانی، و مطالعات دقیقتر بر نقش گسلها در جریان آب زیرزمینی، از تشدید این پدیده جلوگیری شود. یافتههای این پژوهش میتواند به عنوان الگویی برای مدیریت تالابهای مشابه در مناطق خشک و نیمهخشک مورد استفاده قرار گیرد.
تالاب میانگران بهعنوان یکی از اکوسیستمهای ارزشمند تالابی غرب ایران، در سالهای اخیر با پدیده فرونشست زمین مواجه شده است. این مطالعه به تحلیل فضایی-زمانی پدیده فرونشست در تالاب میانگران با استفاده از تکنیک تداخلسنجی راداری (SBAS-InSAR) و بررسی پیامدهای اکولوژیک-ژئومورفیک آن میپردازد. دادههای مورد استفاده شامل تصاویر ماهوارهای Sentinel-1 در بازه زمانی ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۴ و مطالعات میدانی است. نتایج نشان میدهد که نرخ فرونشست در منطقه بین ۳ تا ۱۸ میلیمتر در سال (با میانگین ۱۲±۳ میلیمتر) متغیر است و بیشترین میزان آن در بخشهای مرکزی تالاب مشاهده شده است. تحلیلهای آماری رابطه معناداری بین فرونشست و عوامل محیطی مانند فاصله از گسلها (ضریب تعیین ۰.۳۷۶)، شیب زمین، و لیتولوژی نشان میدهد. بهطور خاص، نزدیکی به گسل اصلی و قرارگیری در واحدهای رسوبی کواترنر و ماسهسنگهای گچی، بیشترین تأثیر را بر تشدید فرونشست دارند. همچنین، مناطق با شیب کمتر از ۲ درصد و ارتفاع زیر ۱۰۰۰ متر، نرخ فرونشست بالاتری را تجربه کردهاند. در مقابل، پوشش گیاهی تأثیر محدودی بر کاهش نرخ فرونشست داشته است. پیامدهای اکولوژیک این پدیده شامل اختلال در سیستم زهکشی طبیعی تالاب، تهدید تنوع زیستی، و کاهش ظرفیت ذخیره آب است. این مطالعه با تلفیق روشهای سنجش از دور و تحلیلهای GIS، چارچوبی علمی برای پایش و مدیریت فرونشست در تالابها ارائه میدهد. پیشنهاد میشود با اجرای سیستمهای پایش ترکیبی (InSAR و پیزومتری)، محدودیت برداشت آب در مناطق بحرانی، و مطالعات دقیقتر بر نقش گسلها در جریان آب زیرزمینی، از تشدید این پدیده جلوگیری شود. یافتههای این پژوهش میتواند به عنوان الگویی برای مدیریت تالابهای مشابه در مناطق خشک و نیمهخشک مورد استفاده قرار گیرد.
تالاب میانگران بهعنوان یکی از اکوسیستمهای ارزشمند تالابی غرب ایران، در سالهای اخیر با پدیده فرونشست زمین مواجه شده است. این مطالعه به تحلیل فضایی-زمانی پدیده فرونشست در تالاب میانگران با استفاده از تکنیک تداخلسنجی راداری (SBAS-InSAR) و بررسی پیامدهای اکولوژیک-ژئومورفیک آن میپردازد. دادههای مورد استفاده شامل تصاویر ماهوارهای Sentinel-1 در بازه زمانی ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۴ و مطالعات میدانی است. نتایج نشان میدهد که نرخ فرونشست در منطقه بین ۳ تا ۱۸ میلیمتر در سال (با میانگین ۱۲±۳ میلیمتر) متغیر است و بیشترین میزان آن در بخشهای مرکزی تالاب مشاهده شده است. تحلیلهای آماری رابطه معناداری بین فرونشست و عوامل محیطی مانند فاصله از گسلها (ضریب تعیین ۰.۳۷۶)، شیب زمین، و لیتولوژی نشان میدهد. بهطور خاص، نزدیکی به گسل اصلی و قرارگیری در واحدهای رسوبی کواترنر و ماسهسنگهای گچی، بیشترین تأثیر را بر تشدید فرونشست دارند. همچنین، مناطق با شیب کمتر از ۲ درصد و ارتفاع زیر ۱۰۰۰ متر، نرخ فرونشست بالاتری را تجربه کردهاند. در مقابل، پوشش گیاهی تأثیر محدودی بر کاهش نرخ فرونشست داشته است. پیامدهای اکولوژیک این پدیده شامل اختلال در سیستم زهکشی طبیعی تالاب، تهدید تنوع زیستی، و کاهش ظرفیت ذخیره آب است. این مطالعه با تلفیق روشهای سنجش از دور و تحلیلهای GIS، چارچوبی علمی برای پایش و مدیریت فرونشست در تالابها ارائه میدهد. پیشنهاد میشود با اجرای سیستمهای پایش ترکیبی (InSAR و پیزومتری)، محدودیت برداشت آب در مناطق بحرانی، و مطالعات دقیقتر بر نقش گسلها در جریان آب زیرزمینی، از تشدید این پدیده جلوگیری شود. یافتههای این پژوهش میتواند به عنوان الگویی برای مدیریت تالابهای مشابه در مناطق خشک و نیمهخشک مورد استفاده قرار گیرد.
شمارهی مقاله: 1
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |