چکیده: (332 مشاهده)
امنیت غذایی یکی از مسائل کلیدی در جهان معاصر است و تأمین آن با چالشهای بسیاری روبهرو است. سیاستگذاران باید با نگاهی جامع به منابع طبیعی، بهویژه آب، زمینهای برای افزایش تابآوری سیستم غذایی فراهم آورند. استفاده بهینه از منابع آب، تقویت مدیریت محلی و ارتقاء آگاهی عمومی گامهایی اساسی در مسیر تحقق امنیت غذایی پایدار بهشمار میرود. افزون بر این، سرمایهگذاری هدفمند در زیرساختهای آب، آموزش جوامع محلی، و همگرایی میان سیاستهای زیست محیطی و کشاورزی میتواند به تقویت پیوند بین امنیت غذایی و منابع آب کمک کند. تنها از این مسیر است که میتوان در برابر چالشهای نوظهور مانند تغییر اقلیم، ناپایداری اقتصادی و نابرابری اجتماعی ایستادگی کرد و آیندهای پایدار برای نسلهای آتی رقم زد. این مقاله با رویکردی تحلیلی–توصیفی و مبتنی بر مرور نظاممند منابع علمی معتبر (2020 تا 2024)، به بررسی پیوندهای مفهومی، نهادی و سیاستی میان امنیت غذایی و حکمرانی آب میپردازد. ابتدا چارچوب مفهومی امنیت غذایی و مؤلفههای حکمرانی مطلوب آب تبیین شده و سپس مهمترین چالشها شامل تغییر اقلیم، اضافهبرداشت از منابع آب، ضعف نهادی، نابرابری در دسترسی به آب و ناهماهنگی سیاستهای آب و غذا تحلیل میشود. نتایج مرور ادبیات نشان میدهد که رویکردهای صرفاً فنی در مدیریت آب، در غیاب اصلاحات نهادی، مشارکت ذینفعان و شفافیت در تصمیمگیری، اثربخشی محدودی در تضمین امنیت غذایی پایدار دارند. مجموعهای از راهکارهای سیاستی و اجرایی از جمله استقرار مدیریت یکپارچه منابع آب، ارتقای بهرهوری آب در کشاورزی، تقویت حکمرانی مشارکتی و همسویی سیاستهای بخشی آب، کشاورزی و امنیت غذایی می توانند کارگشا باشند. یافتههای این پژوهش میتواند بهعنوان چارچوبی تحلیلی و کاربردی برای سیاستگذاران، برنامهریزان توسعه و پژوهشگران حوزه آب و غذا، بهویژه در کشورهای در حال توسعه، مورد استفاده قرار گیرد.
شمارهی مقاله: 2
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي دریافت: 1404/8/26 | پذیرش: 1404/10/14 | انتشار: 1404/10/14