مجله علمی اکوبیولوژی تالاب
پژوهشکده آبزی پروری آبهای داخلی
چکیده: (7 مشاهده)
دریاچه چیتگر تهران بزرگترین دریاچه های مصنوعی کشور با هدف تفریحی، گردشگردی و اقتصادی احداث گردید. افزایش سطح تغذیه گرایی دریاچه، سبب شد تا رهاسازی ماهیان به منظور بهبود کیفبت آب دریاچه انجام گیرد. در این مطالعه، تغییرات فراوانی و پارامترهای جمعیتی ماهیان رهاسازی شده در دریاچه چیتگر مورد بررسی قرار گرفت. اطلاعات نمونه برداری سالهای 1393، 1396، 1397 ، 1398و 1403، توسط دامهایگوشگیر با چشمههای 15 تا 70 میلیمتر، مورد استفاده قرار گرفت. در این روش 17 گونه ماهی صید گردید که گونههای دائمی دریاچه چیتگر عمدتا همان گونههای اقتصادی رهاسازی شده همچون کپور ماهیان چینی (کپور، فیتوفاگ، سرگنده، آمور)، اردک ماهی و گونه های غیر اقتصادی کاراس، تیزکولی، مروارید ماهی بودند. ماهی سرگنده و علفخوار نسبت به فیتوفاگ و کپور به تعداد بسیار اندک و تنها در برخی از سالها صید شدند. بیشترین صید آنها به ترتیب در حد 5/1 ، 3/1 ، 8/6 و 9/16 عدد دریک سری رشته دام در شبانه روز ثبت شد. تغییرات وزن و طول این ماهیان طی سالهای مختلف نیز نشان داد تنها کپور معمولی از رشد بهتری برخوردار بوده و پس از 11 سال به میانگین وزن 2934 ± 13625 گرم رسید. مقدار ضریب رشد وان برتلانفی (K) برای این کپور ماهیان کمتر از 2/0 درسال و نرخ مرگ و میر طبیعی (M) برای آنها از 14/0 تا 21/0 محاسبه گردید. نسبت M/K در آنها نیز در حد 1 بوده که وضعیت متعادل بین رشد و مرگو میر این ماهیان و کندی رشد آنها را نشان میدهد. روند تغییرات فراوانی ماهی کاراس وحشی و اردک ماهی مشابه یکدیگر بوده و بیشترین میزان صید در سال 1397 داشته و در سال 1403 صید نشدند. بواسطه عدم تکثیر طبیعی این ماهیان، داشتن برنامه منظم رهاسازی و برداشت از الزمات حفظ و بهبود کیفیت آب دریاچه محسوب میگردد.
شمارهی مقاله: 3
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |