ماهیان بخشی از ذخایر باارزش زیستی دریای خزر محسوب شده و نقش مهمی در تأمین غذای انسان­ها بالأخص جوامع بومی و محلی دارند. طی سالیان اخیر فعالیت­های طبیعی و انسان‌ساخت توانسته بخش زیادی از آلاینده­های فلزات سنگین را وارد این اکوسیستم آبی نماید. این آلاینده‌ها قادرند که به­تدریج توسط آبزیان جذب و در پیکره زنجیره غذایی بالا روند. تحقیق حاضر غلظت فلزات آرسنیک و آهن را در بافت­های عضله و پوست ماهی کیلکای معمولی (Clupeonella cultiventris caspia) (50n=) و آلوزا (Alosa caspia) (17n=) به­ علت اهمیت در تغذیه انسان و لزوم اطمینان از سلامت آن در سواحل جنوبی دریای خزر موردبررسی قرار داده است. نمونه­های ماهی به روش هضم اسیدی آماده‌سازی شده و سپس غلظت فلزات موردمطالعه با استفاده از دستگاه جذب اتمی مدل  Scientific Equipment GBS قرائت شد. نتایج نشان داد که میانگین غلظت فلزات آرسنیک و آهن بین بافت­های عضله و پوست دو گونه موردمطالعه اختلاف معنی­داری را با یکدیگر داشته­اند (05/0P<). همچنین نتایج نشان داد که غلظت فلزات آرسنیک و آهن بین بافت­های متناظر گونه­های کیلکای معمولی و آلوزا اختلاف معنی­داری را با یکدیگر داشت (05/0p<). نتایج حاصل از آزمون همبستگی پیرسون نشان داد هیچ­گونه همبستگی معنی­داری میان آرسنیک و آهن در بافت عضله و همچنین پوست ماهی­های کیلکای معمولی آلوزا وجود نداشت (05/0p>). از مقایسه نتایج به‌دست‌آمده با استانداردهای ارائه‌شده جهانی مشخص گردید که غلظت فلزات آرسنیک و آهن در عضله و پوست ماهیان پایین­تر از استانداردهای جهانی بود.